غزل
باز با یه دلتنگی دیگه اومدم پیشتون...
اول از همه یه دنیا ممنونم از همه ی دوستانی که لطف کرده ومنو نمایشگاه
دعوت کرده بودن و معذرت می خوام از اینکه به دلیل مشکلی که واسم پیش اومد
نتونستم به دعوتشون جواب بدم و افتخار دیدنشون رو از دست د ادم
دوم اینکه:بیشتر دوستان در مورد شعر «حسرت» تو پست قبلی اعتراض کرده بودن
که چرا کارم ضعیف شده واینکه بیشتر از اینها ازم انتظار داشتن.به همه ی این عزیزان
حق میدم اما باید خدمتشون عرض کنم که این شعر کاملا تقدیمی وجوششی بود
و هیچگونه پرداختی روش انجام نشده بود (البته می دونم منطقی نیست)به
هر حال از لطف سرشارتون ممنونم وامیدوارم این غزل دوستان رو راضی کنه
وسوم اینکه:آوردن بعضی قافیه ها در این غزل آگاهانه است
*************************
«من مردترین دختر مادر زادم»
بر سقف خانه رنگ مردن می زنم اینبار
عکس گناه سیب و یک زن می زنم اینبار
پک می زنم هر دم به سیگارم فلانی آی!!!
در زیر حرف مرد ایضن می زنم اینبار
«آری جهنم من زنم»تا کی خفه باشم؟!
در کوچه های شهر شیون می زنم اینبار
هرگز نمی بخشم سکوت وحشی شب را
بر قرص ماهش سنگ هاون می زنم اینبار ۱*
اینجا تمام گوش ها کر می شود وقتی -
با حس یک زن حرف ماندن می زنم اینبار
باران گرفته آخر شعرم ولی افسوس
بر سقف خانه رنگ مردن می زنم اینبار
***************************
۱*:در روستاهای شمال هاون ها ی سنگی وجود دارد که متشکل از دو سنگ
کوچک وبزرگ است که اینجا سنگی کوچک که اندازه ی مشت دست هست مد
نظر می باشد (سنگ بزرگ به شکل سینی گرد است)
منتظر نقد ونظر ارزشمندتون هستم
اردیبهشت ۸۹-آستارا
تا سونامی دیگر به خدای بی کسی ها می سپارمتون
سبز باشید