سلام به همه ی دوستان

وقتی تصمیم گرفتم  که دلتنگی هامو وارد دنیای مجازی کنم قرار بود فقط کارهای کلاسیک ام رو به

نمایش بذارم اما مدت هاست دوستانی که همیشه لطف داشتن اصرار دارن که کارهای سپیدم رو

هم وارد این دنیا کنم وقضاوت خوب وبد بودنش رو به عهده ی دوستان بذارم این هم دو سپید از دفتر

 دلتنگی ام

 

۱

از سرم وا نمی شوی

          مثل یک وصله ی ناجور

گره خورده ای به شاعرانگی ام

آی آقای مرد!!!

اینجا هیچ دلی برای زنانگی ام نمی لرزد

من...

چوب خشک این جالیزم

                   درخت بودنم را باد برد

 

۲

در ذهن زباله های از شب مانده

                 کپک می زنم

در پیاده روهایی که مرا بالا می کشندو

                           قی می کنند

به سنگ فرش هایی که هرشب

                         ردپایت را به رخ دلتنگی ام می کشند

اینجا....

         سالهاست که انتظار بوی تعفن می دهد